DONDERDAG 25 OKTOBER 2012
Op een gegeven moment heb ik het opgegeven om met Balde contact op te nemen, alle vergeefse inspanningen ten spijt. Daar hij de enige was die Frans sprak in het project en de Demba na een paar dagen naar Fouta was, was ik jammer genoeg op hem aangewezen. Zoveel ben 'k alvast wijzer, dat zo'n kerel geen benul heeft van wat hem te doen staat, dat belooft ook voor hoe hij met het project omgaat. In volgende brieven weid 'k hier verder over uit.
Om verder niet in grove bewoordingen te vallen, zal ik gewoon maar zeggen dat 'k de koe bij de horens heb gevat en heb gedaan wat me het beste leek teneinde niet meer in de impasse te zitten om over geen goed communicatiemiddel te beschikken. Dat er inderdaad iets schortte, blijkt uit het feit dat er weinig tot geen nieuws is doorgekomen. Heb nu eindelijk internet, zij het bij de buren van een soort tweede verblijf in Dakar bij een française. Over een paar dagen is er normaal gezien internet ter plekke, maar bij de buur, ook een fransman, kan 'k zeer vaak terecht.
Ik kreeg een aantal dagen geleden wat geld voor m'n communicatiekosten van KK, maar daar ging het niet eens in eerste instantie om. Het was vooral onduidelijk welke manier het meeste garantie bood dat je niet met een gammele internetverbinding zat daar in Diamaguene. Naast het feit dat je al met genoeg 'problemen' zat: geïsoleerd zijn en niet echt weten wat je nu te doen staat, vermits zoals gezegd, diegene die zeker in de inloopfase moest te bereiken zijn, dat niet was.
En de cultuurchoque dat je zelfs voor de meest elementaire dingen op pad moest omdat je je anders niet op je gemak voelde:zelf sponzen, zeep, dweil, borstels kopen en vinden , een teljoor en een mes en vork om wat ordentelijk te eten. Niets is hier evident, maar dan ook niets. Dat doet heel raar aan. Je denkt, ga dat eventjes doen en je maakt plannen, maar die gaan dan weer niet door, om allerlei belachelijke redenen. Soms denk 'k zelf dat 'k slaapwandel of uitvluchten zoek, maar dat is niet zo.
Daarnaast heb je ook de mensen waarmee ik samenwoon in D. :Kardiathou touré , haar 2 kinderen en schoonmoeder. Dit zou 'k kunnen verbloemen welk gevoel er hierbij opkomt, maar ga dat niet doen. Spreek in functie van het project. Je zou normaal denken dat Kardia enthousiast is en me haar collectie KK toont, maar dat is niet waar. Beneden in het ateliertje staat niet zoveel, wilde graag een boodschappen/handtas kopen, maar die had ze niet. Toen ik vroeg of we samen eens naar wat mensen konden toegaan die dingen maken, werd dat weggewuifd, in zover ze het begrepen had want ze spreekt hoofdzakelijk Wolof.
Het feit dat ze me daar willen huisvesten en vertrekken voor me prepareerden is een zeer mooi gebaar, maar zelfs al ben je van goede wil, daar kan je geen maanden zitten. Zeg maar :onder het controlerend oog van een conservatieve omgeving die hun manier van leven vanzelfsprekend vindt. Hoe gezellig het daar soms ook is, want de kinderen die daar allemaal op kamers wonen met hun ouders zijn vertederend vriendelijk en aanhankelijk: het is vaak heel moeilijk om soms te zeggen dat je eens alleen wil zijn. Je kan ook niet altijd je druiven of je kaas delen die je vaak met veel moeite hebt te pakken gekregen en nodig om te 'overleven', delen met hongerige of nieuwsgierige kindjes. Ook dat is soms hartverscheurend voor mij.
En.. gelukkig ben ik ook op tijd weg voor de Tabaski: morgen wordt Abraham herdacht die zijn zoon moest offeren en die op het laatste moment van Jahweh een schaap mocht nemen i.p.v. zijn zoon. Door goed naar mezelf te luisteren wat 'k wel en niet acceptabel vind, ben 'k terzelfdertijd ook de dans ontsprongen om in de beslotenheid van het huis de echo te moeten aanhoren van de doodskreten van de talrijke schapen die tussen 10 en 11 uur morgen, vrijdag,geslacht zullen worden. De plassen bloed en het vanzelfsprekend etaleren van de kadavers als je zo dicht op elkaar woont, gaan hopelijk aan mij voorbij ... alhoewel ik er niet gerust op ben wat me hier, in Dakar, nog te wachten staat. Zit in elk geval in een huis dat uitkijkt op de oceaan en minder op elkaar gepropt. Inschala, zeggen ze hier: als God wil, gaat het aan mij voorbij. Ga me in elk geval morgen tussen 10 en 11 opsluiten op m'n kamer, met m'n i-pod en lezen. Ai, ai, er zullen in elk geval schapenkoppen enzo op het strand gegooid worden waaraan de honden zich tegoed zullen doen, zegt Chantal. Het is dus een groot feest waar veel wordt aan voorbereid en veel geld wordt aan uitgegeven: hoe groter het schaap hoe meer status. Ik denk dat je het een beetje kunt vergelijken met bij ons Kerstmis, dan komt ook de hele familie samen, is er een diner en zijn er cadeautjes.
Tot daar. Dit is geen les cultuurgeschiedenis, maar je kan het één moeilijk scheiden van het andere.Net zoals je KK niet kunt isoleren van de mensen die er werken. Het één moet in orde zijn wil het andere ook kunnen groeien. Heb nog één en ander van bevindingen in petto, maar weet niet of dat nog voor vanavond zal zijn. Heb bezoek hoor ik. Hopelijk morgen foto's posten, tenminste... als ik hier kan buiten komen zonder uit te glijden op bloed en ingewanden...
Heel graag reactie als je deze tekst leest.Lijntje is al genoeg. Weet heel graag wie mijn berichten ontvangt. Vanaf nu zal je meer van me horen...Inschala!
Om verder niet in grove bewoordingen te vallen, zal ik gewoon maar zeggen dat 'k de koe bij de horens heb gevat en heb gedaan wat me het beste leek teneinde niet meer in de impasse te zitten om over geen goed communicatiemiddel te beschikken. Dat er inderdaad iets schortte, blijkt uit het feit dat er weinig tot geen nieuws is doorgekomen. Heb nu eindelijk internet, zij het bij de buren van een soort tweede verblijf in Dakar bij een française. Over een paar dagen is er normaal gezien internet ter plekke, maar bij de buur, ook een fransman, kan 'k zeer vaak terecht.
Ik kreeg een aantal dagen geleden wat geld voor m'n communicatiekosten van KK, maar daar ging het niet eens in eerste instantie om. Het was vooral onduidelijk welke manier het meeste garantie bood dat je niet met een gammele internetverbinding zat daar in Diamaguene. Naast het feit dat je al met genoeg 'problemen' zat: geïsoleerd zijn en niet echt weten wat je nu te doen staat, vermits zoals gezegd, diegene die zeker in de inloopfase moest te bereiken zijn, dat niet was.
En de cultuurchoque dat je zelfs voor de meest elementaire dingen op pad moest omdat je je anders niet op je gemak voelde:zelf sponzen, zeep, dweil, borstels kopen en vinden , een teljoor en een mes en vork om wat ordentelijk te eten. Niets is hier evident, maar dan ook niets. Dat doet heel raar aan. Je denkt, ga dat eventjes doen en je maakt plannen, maar die gaan dan weer niet door, om allerlei belachelijke redenen. Soms denk 'k zelf dat 'k slaapwandel of uitvluchten zoek, maar dat is niet zo.
Daarnaast heb je ook de mensen waarmee ik samenwoon in D. :Kardiathou touré , haar 2 kinderen en schoonmoeder. Dit zou 'k kunnen verbloemen welk gevoel er hierbij opkomt, maar ga dat niet doen. Spreek in functie van het project. Je zou normaal denken dat Kardia enthousiast is en me haar collectie KK toont, maar dat is niet waar. Beneden in het ateliertje staat niet zoveel, wilde graag een boodschappen/handtas kopen, maar die had ze niet. Toen ik vroeg of we samen eens naar wat mensen konden toegaan die dingen maken, werd dat weggewuifd, in zover ze het begrepen had want ze spreekt hoofdzakelijk Wolof.
Dit is de gezamenlijke binnenplaats onder de blote hemel waarrond een 'flatgebouw' van nog 2 verdiepingen is opgetrokken, met als bovenste verdieping het dak waar je vandaaruit tot beneden kunt kijken, In het midden is er een soort ingesloten 'agora'( als ik het goed voorheb zoals bij de Romeinen) die dient als keuken, keuvelplek voor het schaap dat de Tabaski niet zal overleven en nu goed verzorgd wordt, speelplaats voor de kinderen.Alle kamers ziijn errond gebouwd en sommige gezinnen leven met z'n zessen in één kamer, soms twee kamers. In elk geval veel mensen op een kleine ruimte.
Deze mama staat eten te maken voor haar kroost voor haar deur. Achter haar zie je (één van) hun kamers. Voor elke deur hangt een fleurig gordijn en geeft wat privacy. Iedereen doet daar zijn ding en er is daar meestal serieus leven in de brouwerij, vooral rond etenstijd. Ook de kindjes worden daar flink geschrobd in een bassin...
Ik kan wel begrijpen dat ze niet veel tijd heeft om manden te maken omdat ze het druk heeft met haar huishouden: 's morgens schoonmaken, dweilen, die kinderen naar school, dan naar de markt om vis enzo, koken, wassen en plassen en dat allemaal met de meest primitieve middelen. Door alle obstakels heb 'k wel al foto's op m'n pc staan, maar nog niet op internet, maar als je ziet hoe ze leven, begrijp je het: dit is minstens decennia's terug in onze tijd. Je kan niet veel van hen verlangen als je zo moet leven. Hoewel ze waarschijnlijk niet veel verlangt, is haar leven behoorlijk eentonig en kan ik me voorstellen dat ze veel mist: altijd 'rondjes' draaien in huis onder het toeziend oog van haar schoonmoeder en weinig pleziertjes . Zo lijkt het me. En dan haar echtgenoot die in België zit terwijl zij zonder blikken of blozen mag opdraaien voor de kinderen. Ik kan me voorstellen dat zo iemand gefrustreerder is dan ze zelf beseft. Ik heb echt met haar te doen en pardonneer haar veel.Het feit dat ze me daar willen huisvesten en vertrekken voor me prepareerden is een zeer mooi gebaar, maar zelfs al ben je van goede wil, daar kan je geen maanden zitten. Zeg maar :onder het controlerend oog van een conservatieve omgeving die hun manier van leven vanzelfsprekend vindt. Hoe gezellig het daar soms ook is, want de kinderen die daar allemaal op kamers wonen met hun ouders zijn vertederend vriendelijk en aanhankelijk: het is vaak heel moeilijk om soms te zeggen dat je eens alleen wil zijn. Je kan ook niet altijd je druiven of je kaas delen die je vaak met veel moeite hebt te pakken gekregen en nodig om te 'overleven', delen met hongerige of nieuwsgierige kindjes. Ook dat is soms hartverscheurend voor mij.
En.. gelukkig ben ik ook op tijd weg voor de Tabaski: morgen wordt Abraham herdacht die zijn zoon moest offeren en die op het laatste moment van Jahweh een schaap mocht nemen i.p.v. zijn zoon. Door goed naar mezelf te luisteren wat 'k wel en niet acceptabel vind, ben 'k terzelfdertijd ook de dans ontsprongen om in de beslotenheid van het huis de echo te moeten aanhoren van de doodskreten van de talrijke schapen die tussen 10 en 11 uur morgen, vrijdag,geslacht zullen worden. De plassen bloed en het vanzelfsprekend etaleren van de kadavers als je zo dicht op elkaar woont, gaan hopelijk aan mij voorbij ... alhoewel ik er niet gerust op ben wat me hier, in Dakar, nog te wachten staat. Zit in elk geval in een huis dat uitkijkt op de oceaan en minder op elkaar gepropt. Inschala, zeggen ze hier: als God wil, gaat het aan mij voorbij. Ga me in elk geval morgen tussen 10 en 11 opsluiten op m'n kamer, met m'n i-pod en lezen. Ai, ai, er zullen in elk geval schapenkoppen enzo op het strand gegooid worden waaraan de honden zich tegoed zullen doen, zegt Chantal. Het is dus een groot feest waar veel wordt aan voorbereid en veel geld wordt aan uitgegeven: hoe groter het schaap hoe meer status. Ik denk dat je het een beetje kunt vergelijken met bij ons Kerstmis, dan komt ook de hele familie samen, is er een diner en zijn er cadeautjes.
Tot daar. Dit is geen les cultuurgeschiedenis, maar je kan het één moeilijk scheiden van het andere.Net zoals je KK niet kunt isoleren van de mensen die er werken. Het één moet in orde zijn wil het andere ook kunnen groeien. Heb nog één en ander van bevindingen in petto, maar weet niet of dat nog voor vanavond zal zijn. Heb bezoek hoor ik. Hopelijk morgen foto's posten, tenminste... als ik hier kan buiten komen zonder uit te glijden op bloed en ingewanden...
Heel graag reactie als je deze tekst leest.Lijntje is al genoeg. Weet heel graag wie mijn berichten ontvangt. Vanaf nu zal je meer van me horen...Inschala!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten