Heb een lijstje gemaakt met wie 'k absoluut zo snel mogelijk wil schrijven. Maar zoals je nog niet echt kon lezen, maar wat 'k bvb. wel aan Luc aan de skype verteld heb( voor de ingewijden die weten dat Luc , is dat het hier al een drukke bedoening is geweest. Ben verhuisd de 21ste, maar er moest aan die kamer nog het één en ander gebeuren wilde ze toch ietwat comfortabel zijn. Dat heeft dus enige tijd in beslag genomen, er is ook nu sedert vorige week maandag internet. Alles met veel vijven en zessen. Op zijn Afrikaans, met geld extra vragen en steeds maar dingen uitstellen waardoor alweer je plannning in de war komt.
Heb sedert donderdagavond een frigo. Daarvoor was er hier een soort ruzie over het feit dat 'k steeds maar de baan op moet om eten te gaan kopen. Ze hebben wel een frigo, maar die staat in hun 'café', annex galerij. Naast het feit dat het ver van mijn kamer is, is hij ook steeds vol drank waardoor 'k er nauwelijks iets bij kan proppen, laat staan een beetje voorraad zodat 'k m'n tijd niet verlies om ( vaak in de hitte) steeds maar boodschappen te moaeten doen.
Ik stond op het punt een andere kamer te zoeken, omdat dit niet te doen is. Vooral omdat waar ik nu woon, op Unité 15, aan de zee, je toch een serieus stuk moet gaan wil je allerlei winkels hebben, bijna tot aan in de bloggenoemde marché Dior. Dat was gewoon niet te doen en heb bijna radeloos besloten een andere kamer te zoeken ofwel naar huis te gaan. Dan is het de Sidya die je op de foto kunt zien op Gorée, die heeft bemiddeld om een kleine tweedehands frigo te kopen voor op de kamer. Maar dan moest 'k weer de electriciteit betalen . En ja, dat valt dan nog wel mee. 15 euro per maand erbij. Nu heb 'k een frigo, maar hij is afgesteld als een diepvriezer, dus alles bevriest. Heb nu zeker al 2 dagen gevraagd of de frigoman hem goed wil afstellen, want ge kunt er zelf niet aan draaien, maar hij komt niet af. Gevolg: weer ergernissen omdat al m'n eten bevriest!
Daarnaast heb 'k me ook nog verplaatst naar Diamaguene, vorige week dinsdag voor de vergadering en ben daar sinds eind oktober 'meter' van een meisje van 11 die nauwelijks kan lezen. Heb 'k ontdekt toen ze op bezoek kwam toen 'k nog daar nog woonde. Ze kwam alle dagen en het is een fantastisch meisje, maar ze heeft gewoon zo goed als geen onderwijs. Ze gaat naar een école publique , waar ze waarschijnlijk niet genoeg middelen hebben om de kinderen te remediëren als ze thuis bvb. geen hulp krijgen. Enfin, is ook een heel spel geweest om de ouders duidelijk te maken dat 'k haar bijlessen ging betalen en toen 'k voorbije dinsdag terugging voor de vergadering heb 'k haar 'fourniture' gekocht, dat zijn haar schoolboeken. Ze had geen enkel schoolboek, hoe kan een kind dan leren. Haar ouders waren intussen zo blij en kleine Assane die het geld heeft meegenomen vanuit Dakar toen ik verhuisde, zei dat haar ouders hadden gevraagd om ook de schoolboeken te betalen. Ach, teveel regelingen om op te noemen. Zal het op de blog zetten, niet om mezelf een medaille te geven, maar om te zeggen wat 'k zoal uitspook.
Ziet ge Fran en JP, heb m'n handen vol gehad met veel elementaire zaken om te overleven.
Van KK hoorde ik niet zoveel, ook al omdat het Tabaski was geweest en dan zijn de meesten een week of 2 zoet: alles ligt hier zowat stil, ze zijn allemaal naar hun villages en de Dakarois blijven hier. Ga dus een deel van deze brief op blog zetten, he. Want anders is het net of ik hier niets doe. Maar heb de tijd nog niet gevonden.d
Vorige week dinsdag dus vegadering, maar geen noemenswaardige veranderingen voor mij. De vergadering was in het Wolof en daarna vertaald en buiten dat 'k wat foto's getrokken heb '(zie de knuffelbeertjes) zijn er geen grote organisatorische veranderingen doorgevoerd.Het is moeilijk om zelfs de meest geïnteresseerden op de hoogte te houden, omdat ik ook een aantal dingen over KK aan Angela heb gezegd en niet op de blog en dan zou 'k al alles moeten doorsturen. Maar dit is ook niet altijd evident: moet er een hele boekhouding op nahouden. Denk dat 'k nu toch wat meer zal bloggen en dan hoef 'k niet te veel dubbel te vertellen. Die foto's erop krijgen, vraagt toch heel wat geduld.
vrijdag 30 maart 2018
dinsdag 13 november 2012
Mijn 'suite' aan de zee
 |
| als je door balkon of venster kijkt, zie je dat; ongelooflijk hoe hier gesport wordt |
Maar zoals je nog niet echt kon lezen, maar wat 'k bvb. wel aan Luc aan de skype verteld heb, is dat het hier al een drukke bedoening is geweest. Ben ( in eerste instantie tijdelijk)verhuisd de 21ste oktober, maar er moest aan die kamer nog het één en ander gebeuren wilde ze toch ietwat comfortabel zijn. Dat heeft dus enige tijd in beslag genomen, er is ook nu sedert vorige week maandag internet. Alles met veel vijven en zessen. Op zijn Afrikaans, met geld extra vragen en steeds maar dingen uitstellen waardoor alweer je plannning in de war komt.Ben aan de kamer geraakt, omdat 'k de 2deweek toen 'k hier was naar de 'expostion' van gerecycleerd materiaal in het 'galeriecafé' was gegaan en zo wist dat ze een kamer verhuurden.
! Heb intussen met Chantal gesproken, mijn huisgenoten( we hebben alweer de beste verstandhouding, de ruzie is van de baan, ze gaat me zelfs helpen de frigoman te overtuigen dat hij die frigo goe moet afstemmen) en geopperd of ze hier KK-produkten wilden verkopen en dat willen ze! Dit n.a.v. dat 'k gisteren au marché Colobane ben geweest om Amadou op te zoeken. Dit was een hele belevenis, genoeg voor een ander verhaal. Maar hij verkocht niet veel omdat de kwaliteit niet zo goed was van de gemaakte produkten ( heb 'k ook gezien) en het lijkt me ook niet de beste plaats.
Toen 'k op de vergadering was vorige dinsdag , was er een hele vracht KK van Fouta aangekomen, heb zelf wat gekocht en Amadou, zelf artiest en Chantal waren er hier helemaal weg van. Eens kijken of er hier op korte termijn wat kan verkocht worden. 'Angela, wat denk je ervan?'
 |
| Rieten tapijtje dienst als tafel |
Heb sedert donderdagavond, 8 nov, een frigo. Daarvoor was er hier een soort ruzie over het feit dat 'k steeds maar de baan op moet om eten te gaan kopen. Ze hebben wel een frigo, maar die staat in hun 'café', annex galerij. Naast het feit dat het ver van mijn kamer is, is hij ook steeds vol drank waardoor 'k er nauwelijks iets bij kan proppen, laat staan een beetje voorraad zodat 'k m'n tijd niet verlies om ( vaak in de hitte) steeds maar boodschappen te moeten doen. En ze steken er hun eigen eten ook nog in!
Ik stond op het punt een andere kamer te zoeken, omdat dit niet te doen is. Vooral omdat waar ik nu woon, op Unité Quinze, aan de zee, je toch een serieus stuk moet gaan wil je allerlei winkels hebben, bijna tot aan in de eerder genoemde marché Dior. Dat was gewoon niet te doen en heb bijna radeloos besloten een andere kamer te zoeken.
Dan is het Sidya die je op de foto kunt zien op Gorée, die heeft bemiddeld om een kleine tweedehands frigo te kopen voor op de kamer. Maar dan moest 'k weer de electriciteit betalen . En ja, dat valt dan nog wel mee. 15 euro per maand erbij. Nu heb 'k een frigo, maar hij is afgesteld als een diepvriezer, dus alles bevriest. Heb nu zeker al 2 dagen gevraagd of de frigoman hem goed wil afstellen, want ge kunt er zelf niet aan draaien, maar hij komt niet af. Gevolg: weer ergernissen omdat al m'n eten bevriest!
Daarnaast heb 'k me ook nog verplaatst naar Diamaguene, vorige week dinsdag, 6 nov, voor de vergadering en ben daar sinds eind oktober 'meter' van een meisje van 11 die nauwelijks kan lezen. Heb 'k ontdekt toen ze op bezoek kwam toen 'k nog daar nog woonde. Ze kwam alle dagen en het is een fantastisch meisje, maar ze heeft gewoon zo goed als geen onderwijs.
 |
| Diara |
Ze gaat naar een ' école publique' , waar ze waarschijnlijk niet genoeg middelen hebben om de kinderen te remediëren als ze thuis bvb. geen hulp krijgen. Ze woont in het blok waar ik ook woonde, maar dan beneden en met z'n 6-en in 1 of 2 kamers, durfde het niet juist te vragen.
Enfin, is ook een heel spel geweest om de ouders duidelijk te maken dat 'k haar bijlessen ging betalen en toen 'k voorbije dinsdag terugging voor de vergadering heb 'k haar 'fourniture' gekocht, dat zijn haar schoolboeken. Ze had geen enkel schoolboek, hoe kan een kind dan leren.
Haar ouders waren intussen zo blij en kleine Assane die het geld heeft meegenomen vanuit Dakar toen ik verhuisde, zei dat haar ouders hadden gevraagd om ook de schoolboeken te betalen. Wij hebben het zoeken naar haar schoolboeken, meestal 2de hands, aan allerlei kraampjes langs de weg en in de blakkende zon alweer, want het moest die dag gebeuren,gecombineerd met het strand in Diamaguene. Moest een beetje snel gebeuren, want daarna was er vergadering van KK. Assane heeft toch snel nog even gezwommen. Djara mag niet eens zwemmen van haar vader. Zet dit op blog, niet om mezelf een medaille te geven, maar om te zeggen wat 'k zoal uitspook.
Ziet ge, heb ook m'n handen vol gehad met veel elementaire zaken om zelf te overleven ofwel anderen.
Van KK hoorde ik niet zoveel, ook al omdat het Tabaski was geweest en dan zijn de meesten een week of 2 zoet: alles ligt hier zowat stil, ze zijn allemaal naar hun villages en de Dakarois blijven hier.
Vorige week dinsdag dus vergadering van KK, maar geen noemenswaardige veranderingen voor mij. De vergadering was in het Wolof en daarna vertaald en buiten dat 'k wat foto's getrokken heb (zie de knuffelbeertjes) zijn er geen grote organisatorische verbeteringen doorgevoerd.
Probeer nu nu toch wat meer zal bloggen en dan hoef 'k niet te veel dubbel te vertellen. Die foto's erop krijgen, vraagt soms toch heel wat geduld.
De Belgen in Senegal op hun bijeenkomsten de tweede week samen met Sophie , ach, dat is 'n beetje gelijk in de tijd op Buitenlandse Zaken: een beetje verwend volk als je het mij vraagt. Maar misschien kan 'k toch nog eens een vracht KK-produkten tentoonstellen als er nog een ontbijt-voor-de-belgen is. Dit moet 'k uitzoeken en moet gepland worden.
 |
| Zeezicht van op balkon.. als ge tenminste uw nek rekt Heb alleen maar filmpjes van wat er zich achter die balustrade bevindt, dit is voor volgende keer.... |
Ga Sophie schrijven( is er dus ook nog niet van gekomen )en hoop binnenkort haar eens te gaan bezoeken en dan me meteen maar even te laten verwennen door de 'bonne' die er heerlijke vis maakt en me aan het zwembad te plaçeren !
 |
| Sophie en haar twee schatjes |
Ook de kinderen hebben hier sportles....
maandag 12 november 2012
Gisteren naar l'île Gorée geweest als zondagse uitstap..
Slavenhandel 17de eeuw en tot veel later. Een paar foto's, misschien later nog wat verhaal erbij. Zit nu duchtig blogje wat bij te werken.
Ga vanavond eens au marché 'Colobane' om eens met Amadou te praten die produkten van KK verkoopt. Er is hier anders geen kat die me aan KK doet herinneren.
Geen schema van ateliers, niks. Ga eens kijken of 'k een draadje te pakken krijg van het haakwerk als 'k m'n oor bij hem te luisteren leg. Heb anders altijd nog wel ideetjes om eventueel wat leven in de brouwerij te brengen.
 |
| Bijschrift toevoegen |
 |
| Deze om te tonen dat we er écht zijn geweest. |
Nu foto's... en 't is daar zeer mooi op dat eiland. Veel gekoloniseerd: de Portugezen, de Hollanders, de Engelsen, de Fransen. Uiteindelijk hebben ze allemaal hun huizen geschilderd in een andere kleur. De Fransen waren de laatsten, maar het leed dat is aangericht door 'negers' als vee te verkopen is onbeschrijfelijk.
Zoek eens uit of het nu een huis is van de Hollandse kolonialisten of van de Engelsen,,of de Fransen misschien..
In elk geval schoon wandelen daar.
Dit is in de gevangenis van de slaven,
die deur geeft uit op de oceaan en als
je erdoor gaat , word je ofwel in de zee
gesmeten ofwel verscheept als slaaf
Dit is Sidya die poseert voor een stenen 'piroque'
of prauw symbool voor de visvangst vermoed 'k
 |
| Ode aan de zwarte slaven |
Oef, heeft veel werk gekost
om de reportage te
bloggen,
als 'k eerlijk ben...
|
| Maison de Esclaves, nu helemaal gerestaureerd. |
vrijdag 9 november 2012
Een episode uit het leven van .....
vrijdag 9nov om 1u. Dit stukje hieronder is intussen achterhaald. Het is niet gepubliceerd geraakt omdat de buurman niet thuis was en is intussen al wat 'oud'. Het is opmerkelijk hoe je kijk op de buurt waar je 'woont' verandert na een tijdje en je toch je weg vindt in een wereld die eerst heel ontoegankelijk lijkt, een labyrint : overal straatjes met opstuivend zand en toeterende versleten auto's , kraampjes her en der ,maar op de duur geraak je er een beetje uit wijs en begin je de weg te kennen en weet je zowaar waar je groenten, fruit, zelfs kaas enzo kunt kopen, goedkoper dan in een 'westerse' supermarkt. Maar dan moet je bereid zijn soms in de verzengende hitte rond te sloffen op zoek naar iets eetbaars... Zo heb 'k ook lekkere frisko's gevonden voor 300 CEFA....in plaats van schepijs voor heel wat duurder...
En mensen, even zeggen hoe het leven hier gaat. Vandaag wilde ik geld trekken uit de muur. Je zou zeggen, dat gaan we eventjes doen.Eerst en vooral moet je aan de ATM(automaat) geraken. Hier bij de SGBS, iets als de Generale Bank bij ons.
Had gelukkig Sidya die met me mee wilde gaan en we hebben het traject te voet afgelegd. Je kan er ook 800CFA voor neerleggen voor een taxi, dat deed 'k een paar dagen geleden omdat 'k wat spullen nodig had en ik ongeveer op dezelfde plaats moest zijn. Voor wie de naam interessant vindt: le marché Dior. Visa kaart in de automaat en bedrag aanduiden, had het al een keer gedaan, maar deze keer lukte het niet. Paar keer herbegonnen terwijl het zweet van je afgutst, want het is nog steeds heel warm hier, uiteindelijk kwam er een reçuutje uit na veel gerammel, maar geen geld. We waren even verbijsterd, want we dachten dat er wel geld van de rekening was gegaan, maar dat het geldlaadje het liet afweten.Nadat we de achteringang van de bank hadden gevonden, want het was intussen flink middag en de bank gesloten en de 'bankman' mijn reçuutje had bestudeerd, meldde hij ons dat de automaat leeg moest zijn, we moesten het maar ergens anders proberen. Heel leuk.... als het erg heet is, je maag rammelt en het niet direct de omgeving is waar je een gezonde hap kunt eten en je nog andere plannen hebt voor de dag, de mensen die wachten op nieuws informeren bijvoorbeeld...Je moet heel wat dramatiek gebruiken om Sidya ,die heel aardig is uit te leggen dat het je heel erg kan aanschieten als je én warm hebt én honger en je al dagen ziet dat je hele planning door allerlei akkefietjes naar de vaantjes gaat en je absoluut geen zin hebt om toch een taxi te pakken naar een ander deel van Yoff, enkel en alleen omdat die stomme automaat leeg is en je dat weer een uur gaat kosten en minstens nog 1000CEFA, terwijl je ook nog plannen had om eens naar een westerse supermarkt te gaan om eens een brokje kaas enzo voor bij je boterham te kunnen kopen. Ook dat je daar ter plekke geen mierzoete koekjes wilt boefen tervervanging van een gezonde maaltijd. En of hij wilde opschieten om een taxi of een bus te zoeken om dan toch maar naar de supermarkt te gaan.Ik zou dan wel met datgene wat 'k nog over had aan cash geld betalen en hopelijk kon je daar ook iets eten...en was er misschien ook een geldautomaat. Ojee, daar had je enkel een supermarkt en geen winkelcentrum, dat 'k intussen wiebelde op mijn benen van flauwte was een jammerlijke ' bijkomstigheid ' waar 'k maar zelf het beste moest van maken. Dat je dan ook niet in de beste omstandigheid verkeert om op je gemak boodschappen te doen, is ook niet echt meegenomen...Terug naar huis bij de gratie van 2000CEFA met de taxi en dan eindelijk sla met tomaten, een mostersausje van de 'streek', een volkorenboterham( hoe smaakte die ook alweer?) en Hollandse kaas( Belgische was ook prima geweest). Mmm..en een biertje erbij.
Eer de sla gekuist was en we allebei een bord hadden en een vork enzo hadden we een heleboel keren heen en weer gelopen en het dubbele 'servies' moest van bij de buren komen. Na al dat gezwoeg mocht het wel een keer smaken.
Geld van de automaat halen en boodschappen doen en ergens een kleinigheid eten zodat je niet te scheel ziet van de honger... kom nou, dat is nu toch niet zo moeilijk. Nee, bij ons niet, hier kan het je heel wat kopzorgen kosten als je wat pech hebt. En ... nog steeds geen internet...hoe kan dat nou...vanavond dan maar bij de buurman.
En mensen, even zeggen hoe het leven hier gaat. Vandaag wilde ik geld trekken uit de muur. Je zou zeggen, dat gaan we eventjes doen.Eerst en vooral moet je aan de ATM(automaat) geraken. Hier bij de SGBS, iets als de Generale Bank bij ons.
Had gelukkig Sidya die met me mee wilde gaan en we hebben het traject te voet afgelegd. Je kan er ook 800CFA voor neerleggen voor een taxi, dat deed 'k een paar dagen geleden omdat 'k wat spullen nodig had en ik ongeveer op dezelfde plaats moest zijn. Voor wie de naam interessant vindt: le marché Dior. Visa kaart in de automaat en bedrag aanduiden, had het al een keer gedaan, maar deze keer lukte het niet. Paar keer herbegonnen terwijl het zweet van je afgutst, want het is nog steeds heel warm hier, uiteindelijk kwam er een reçuutje uit na veel gerammel, maar geen geld. We waren even verbijsterd, want we dachten dat er wel geld van de rekening was gegaan, maar dat het geldlaadje het liet afweten.Nadat we de achteringang van de bank hadden gevonden, want het was intussen flink middag en de bank gesloten en de 'bankman' mijn reçuutje had bestudeerd, meldde hij ons dat de automaat leeg moest zijn, we moesten het maar ergens anders proberen. Heel leuk.... als het erg heet is, je maag rammelt en het niet direct de omgeving is waar je een gezonde hap kunt eten en je nog andere plannen hebt voor de dag, de mensen die wachten op nieuws informeren bijvoorbeeld...Je moet heel wat dramatiek gebruiken om Sidya ,die heel aardig is uit te leggen dat het je heel erg kan aanschieten als je én warm hebt én honger en je al dagen ziet dat je hele planning door allerlei akkefietjes naar de vaantjes gaat en je absoluut geen zin hebt om toch een taxi te pakken naar een ander deel van Yoff, enkel en alleen omdat die stomme automaat leeg is en je dat weer een uur gaat kosten en minstens nog 1000CEFA, terwijl je ook nog plannen had om eens naar een westerse supermarkt te gaan om eens een brokje kaas enzo voor bij je boterham te kunnen kopen. Ook dat je daar ter plekke geen mierzoete koekjes wilt boefen tervervanging van een gezonde maaltijd. En of hij wilde opschieten om een taxi of een bus te zoeken om dan toch maar naar de supermarkt te gaan.Ik zou dan wel met datgene wat 'k nog over had aan cash geld betalen en hopelijk kon je daar ook iets eten...en was er misschien ook een geldautomaat. Ojee, daar had je enkel een supermarkt en geen winkelcentrum, dat 'k intussen wiebelde op mijn benen van flauwte was een jammerlijke ' bijkomstigheid ' waar 'k maar zelf het beste moest van maken. Dat je dan ook niet in de beste omstandigheid verkeert om op je gemak boodschappen te doen, is ook niet echt meegenomen...Terug naar huis bij de gratie van 2000CEFA met de taxi en dan eindelijk sla met tomaten, een mostersausje van de 'streek', een volkorenboterham( hoe smaakte die ook alweer?) en Hollandse kaas( Belgische was ook prima geweest). Mmm..en een biertje erbij.
Eer de sla gekuist was en we allebei een bord hadden en een vork enzo hadden we een heleboel keren heen en weer gelopen en het dubbele 'servies' moest van bij de buren komen. Na al dat gezwoeg mocht het wel een keer smaken.
Geld van de automaat halen en boodschappen doen en ergens een kleinigheid eten zodat je niet te scheel ziet van de honger... kom nou, dat is nu toch niet zo moeilijk. Nee, bij ons niet, hier kan het je heel wat kopzorgen kosten als je wat pech hebt. En ... nog steeds geen internet...hoe kan dat nou...vanavond dan maar bij de buurman.
donderdag 8 november 2012
ZATERDAG 27 OKTOBER 2012
Heb even gewacht om dit te publiceren.
Eindelijk was het me gelukt om weer 's op internet te geraken, woensdag ll. (24okt). Had het zelf niet voor mogelijk gehouden dat het zo lang zou duren en laat ons zeggen dat het één van de dingen is die serieus misgegaan zijn gedurende 2 weken en een half.( Vanaf voorbije don had 'k mijn handen vol met atelier en regelen dat 'k ergens anders tijdelijk kon verblijven, op zich een hele toer)Ook omdat 'k niet direct negatieve dingen naar buiten wilde brengen en hoopte op een ommekeer ben 'k niet naar 'n cybercafé getrokken.Het tweede wk heb 'k 3 dagen bij Sophie doorgebracht, intussen een vriendin en heb 'k vandaar toch kunnen melden via skype naar o.a. Angela dat er o.a. 'n internetprobleem was én een communicatieprobleem met Balde. Ook Lize was blij dat 'k eindelijk 's zonder problemen met haar kon skypen en m'n moeken iets kon laten weten.
Als je zegt Kuljuru Keso is dat niet alleen manden en dergelijke maken, maar het is ook werken en samenzijn met mensen. Dit hoort er ook bij en is een deel van het werk.
Na de laatste workshop, zaterdag(het 3de wk), nu een week geleden, had ik gepland om tijdelijk bij Chantal en Ama te verblijven in Dakar omdat 'k het gevoel heb bij Kardia en cie momenteel weinig te kunnen uitrichten, hoe graag ik dat ook gewild had. Zondag 21okt ben 'k bij Chantal aangekomen en ik wist dat het daar ook niet alles ging zijn, op z'n Afrikaans , dus met geldproblemen en een laksheid die wij niet kennen. Het feit dat ik wat op adem wilde komen en zij me een kamer ( gammel is ie wel!) kunnen bieden , maar met een balkon vlakbij de zee, was een win-win situatie. Hele verademing, maar als 'k echt luxe zou zitten, zou 'k 'n bom geld moeten uitgeven, laat zeggen dat dit nog net aannemelijk is!
Nu, als je als Europeaan vertrekt naar Afrika dan denk je op z'n minst dat je 'n aantal praktische dingen vrij snel kan regelen. Dan heb je het nog niet over KK zelf , maar over een aantal elementaire zaken zodat je daar alvast geen last meer van hebt.
Zo probeerde ik met Balde intussen 3 weken geleden, een afspraak te maken hoe we het internet beter konden organiseren, nadat het aangeschafte systeem het liet afweten, maar laat me zeggen dat 'k veel beter 10 dagen aan sightseeing had gedaan dan dagen na elkaar zowel in Diamaguene als in Dakar op hem te zitten wachten. Achteraf vraag je jezelf af waarom je zo naïef bent geweest te geloven dat zo'n heerschap weet wat fatsoen en verantwoordelijkheid inhoudt, vooral als je ziet hoe hij zich gedraagt als je hem erover aanspreekt: ineens heeft hij overal een uitleg voor of weet hij nergens van en als hij voelt dat je het niet pikt en hem dat ook zegt , krijg je berichtjes dat je zijn beste vriendin bent tot het onderkruiperige toe: hij probeert je op allerlei mogelijke manieren om zijn vinger te winden zodat je je kritiek zou inslikken op een houding die allesbehalve is zoals het hoort te zijn. En hij is zeker doodsbang dat hij ontmaskerd wordt.
Er komt absoluut ook geen planning uit zijn handen waardoor je weet waar je aan toe bent of inhoudelijk enig enthousiasme bij de ateliers zodat er wat creativiteit kan ontstaan. Hij is volgens mij helemaal niet betrokken bij wat er leeft in de groepen en als hij uren te laat aankomt, dan deelt hij met veel poeha lijstjes uit waar ze hun coördinaten moeten opschrijven om zijn belangrijkheid te onderstrepen en nog eens veel tijd te verliezen. Kortom, naast de kwestie ( de sessies beginnen vaak maar om half 5 i.p.v. om 3 u. Kardiathou('s) komt ook veel te laat, Balde nog later, en rond 20 na 6 wordt de boel al snel opgedoekt. Van een echt gedreven, enthousiast team dat plannen maakt , is absoluut geen sprake!
Het spijt me om dit te moeten zeggen, maar heb absoluut geen zin om hier dingen te verzinnen die de schone schijn ophouden. Ik denk dat er enkel wat kan veranderen als het probleem wordt blootgelegd en dat is niet simpel volgens mij.
KK, ik denk dat 'k pas help als er gezocht wordt wat er mis is. Dit zal me niet in dank worden afgenomen, heb 'k de indruk!
Voel me net in een prentenboek...
'Kleine' Assane is minstens 1m80, maar ik ken intussen ook een grote Assane die 37 is , maar wel 10cm kleiner is. Maar toch: 'kleine' is 23 ( zo oud als mijn dochter), dus grote en kleine Assane.
Is toen de eerste keer dat 'k Balde te zien krijg na de vele keren dat( van dinsdag 9 okt tot don 18) we effectief afgesproken hadden en ik talrijke telefoonkaarten aan hem heb vertelefoneerd, maar hij niet kwam opdagen. De zondag ervoor(7okt) na uren wachten (!!!)op hem en veel aandringen, is hij afgekomen naar het Vlaams hotel ViaVia in Yoff waar je tenminste rustig zit op een schaduwrijke binnenkoer en niet ver van waar hij woont. Uitgelegd dat kabel die 'k gekocht had niet werkte en we andere oplossingen moesten zoeken, hij zou dinsdag 9okt komen nr Diamaguene en we zouden goed alternatief bespreken. Alweer geen enkel excuus voor onbeschaamdheid me uren te laten wachten zonder te verwittigen dat hij niet kwam zowel in Dakar, later op de week, als in Diamaguene eerst de dinsdag en woensdag terwijl ik vertoefde bij mensen die van toeten noch blazen wisten over dat internet en die nauwelijks een woord Frans spraken en hij wist dat er geen enkele planning was,het internet niet werkte en ik daar gewoon zat.Assane zat ook klaar om te adviseren wat de beste oplossing was voor het internetprobleem. Een vaste kabel leggen kostte blijkbaar te veel, de losse inbelkabel werkte niet en had naast hem zelf te hebben betaald( plus zedelijk verplicht het middagmaal en de taxi van de 2 personen van de familie die waren meegegaan) er nog krediet voor gekocht ook. Na uren zitten proberen om toch connectie te krijgen ,word je langzamerhand kwaad over dergelijke 'organisatie'.
Naar het internetcafé was ik al gegaan, maar die was niet altijd open en 's avonds gevaarlijk door die onverlichte straatjes. Plus ik moest ook nog andere elementaire dingen oplossen zoals gezegd. Het steeds maar telefoonkaarten kopen (en geen gebruik kunnen maken van skype) , Balde de zijne was steeds leeg, hing me ook de strot uit.
En ik wilde niet direct aan de alarmbel trekken en beginnen schrijven en Balde nog een kans geven, door zijn weinig flatterende houding niet direct uit te brengen. Maar dit heeft geen zin.
Het feit alleen al dat hij me aan m'n lot overlaat zonder enige organisatie en communicatie, toont zijn compleet ontbreken aan empathisch vermogen en op zijn minst onrechtstreeks, zijn onverschilligheid en respect voor KK.
Geeft me na het eerste atelier 10000CFA voor internetkosten en wil nieuwe inbelkabel kopen( had Angela hem gezegd, blijkbaar is hij doof), zeg hem geen kabel meer te kopen ( de inbelkabel die 'k had gekocht is ook nog op mysterieuze wijze verdwenen het eerste wk terwijl ik in Dakar zat( niemand weet van iets!), is nog steeds een raadsel, hing aan m'n laptop die 'k in Diamaguene liet toen 'k wegging).Dus: niet nog zo'n onding kopen!
Volgende dag , vrijdag,19 okt weer atelier. Ikzelf moet naar Dakar 's morgens om iets te regelen en beloof om op eigen krachten tegen 15u in Pikine te zijn. Heb een taxi genomen en was er op tijd. De Kardiathou's komen aan om 16u30, er wordt hen doorgestoken door de vrouwen dat 'k er om 15u 'pile' was en dat ze op tijd moeten komen. Om 16u belt Balde naar één van de vrouwen' Ndeye' geloof ik, dat hij ging arriveren en om 16u55 was hij er nog niet. Om 17u30 komt hij aan. Om 18u20 ongeveer is de sessie weer afgelopen. Om 19u40 zijn we terug in Diamaguene na een helse rit met allerlei busjes en bussen in vol spitsuur. Zo zwart als mollekepek door al dat opstuivend zand en de overdosis uitlaatgassen! Enfin, dat hoort er bij, dat is hier altijd zo als je op stap gaat.
Het was al donker, je wordt de vehikeltjes overal wel gewoon.
Zaterdag, 20 oktober. Wat tijd betreft.
Na serieus aandringen om op tijd te vertrekken,wachten bij Kardiathoutouba, komen we toch aan om 15u30, een record! Balde komt zowaar om 16u aan 18u07 stoppen ze ermee. Mijn duidelijke houding dat 'k hun gedoe niet pik, had geholpen!Laatste sessie heeft dus 2u en een half geduurd. (Asane is tot mijn blije verwondering op eigen kracht komen aanzetten vanuit Dakar en gaat met ons mee terug naar Diamaguene.)
Dit tegenover de eerste keer 1u en 50 min ,minus de hele rompslomp van formulieren invullen en de tweede keer ook zoiets.
Sommige madammen zijn heel enthousiast en hebben thuis flink gewerkt. Ze tonen het aan de Kardiathou's die bevestigen dat het mooi is, ofwel een stuk aftrekken wat niet zo goed gelukt is. Er zijn vrouwen bij die heel erg hun best doen en sommigen hebben wel steun aan elkaar. Ze moeten naar mijn idee geënthousiastmeerd worden en er moet een duidelijke structuur zijn waarop ze kunnen terugvallen om zich verder te bekwamen.
Zelf heb ik ook de eerste beginselen opgeraapt en dan met een madammeke die er sociaal gezien erg aan toe was en mijn gezelschap kwam opzoeken , geoefend zodat ze de systematiek van het haken leerde.Je kon zien dat ze al veel miserie achter de rug had, maar toch had ze iets speels over zich en zag ze er verzorgd uit en het was goed dat ze zich uitte. Maar het haken kreeg ze maar niet onder de knie.
Voor haar was het duidelijk even ontsnappen uit de waanzin waarin ze leefde, met een klein kind aan haar rokken en nog 4 anderen die in de buurt rondliepen en een man die 2 vrouwen had die hij moest onderhouden, maar het liet afweten. Zijzelf liep rond met een tas met stukken zeep die ze probeerde te verkopen om een avondmaal bij elkaar te schrapen. Ze klaagde dat ze door naar de cursus te komen niets had kunnen verkopen en dat ze door het onverantwoordelijk gedrag van haar man drie van haar 5 kinderen niet kon inschrijven op school. Op een gegeven moment toonde ze me de inschrijvingsbriefjes met het bedrag dat niet betaald was en de kinderen dus werden terug gestuurd naar huis. Geloof me, dit is zo pakkend dat je haakwerk naar de achtergrond verdwijnt. Ik ben dan even met haar meegegaan nadat ze me verteld had hoe ze woonde en ik wilde kijken of het echt zo erg was: zo willen wij voor de dood niet wonen en ik heb haar dan maar 1000CEFA gegeven, dat is niet veel, maar dan kon ze tenminste spaghetti maken die avond voor haar kinderen.
Dat je dus alleen met het handwerk bezig kan zijn, is een illusie, tenslotte werk je met mensen... en het blijkt meer dan overduidelijk dat, wil je dat een organisatie bloeit , goeie 'exemplaren', goed personeel ter beschikking moet hebben. Geen klaplopers met een dubbele agenda.
Als je zegt Kuljuru Keso is dat niet alleen manden en dergelijke maken, maar het is ook werken en samenzijn met mensen. Dit hoort er ook bij en is een deel van het werk.
Na de laatste workshop, zaterdag(het 3de wk), nu een week geleden, had ik gepland om tijdelijk bij Chantal en Ama te verblijven in Dakar omdat 'k het gevoel heb bij Kardia en cie momenteel weinig te kunnen uitrichten, hoe graag ik dat ook gewild had. Zondag 21okt ben 'k bij Chantal aangekomen en ik wist dat het daar ook niet alles ging zijn, op z'n Afrikaans , dus met geldproblemen en een laksheid die wij niet kennen. Het feit dat ik wat op adem wilde komen en zij me een kamer ( gammel is ie wel!) kunnen bieden , maar met een balkon vlakbij de zee, was een win-win situatie. Hele verademing, maar als 'k echt luxe zou zitten, zou 'k 'n bom geld moeten uitgeven, laat zeggen dat dit nog net aannemelijk is!
Nu, als je als Europeaan vertrekt naar Afrika dan denk je op z'n minst dat je 'n aantal praktische dingen vrij snel kan regelen. Dan heb je het nog niet over KK zelf , maar over een aantal elementaire zaken zodat je daar alvast geen last meer van hebt.
Zo probeerde ik met Balde intussen 3 weken geleden, een afspraak te maken hoe we het internet beter konden organiseren, nadat het aangeschafte systeem het liet afweten, maar laat me zeggen dat 'k veel beter 10 dagen aan sightseeing had gedaan dan dagen na elkaar zowel in Diamaguene als in Dakar op hem te zitten wachten. Achteraf vraag je jezelf af waarom je zo naïef bent geweest te geloven dat zo'n heerschap weet wat fatsoen en verantwoordelijkheid inhoudt, vooral als je ziet hoe hij zich gedraagt als je hem erover aanspreekt: ineens heeft hij overal een uitleg voor of weet hij nergens van en als hij voelt dat je het niet pikt en hem dat ook zegt , krijg je berichtjes dat je zijn beste vriendin bent tot het onderkruiperige toe: hij probeert je op allerlei mogelijke manieren om zijn vinger te winden zodat je je kritiek zou inslikken op een houding die allesbehalve is zoals het hoort te zijn. En hij is zeker doodsbang dat hij ontmaskerd wordt.
Er komt absoluut ook geen planning uit zijn handen waardoor je weet waar je aan toe bent of inhoudelijk enig enthousiasme bij de ateliers zodat er wat creativiteit kan ontstaan. Hij is volgens mij helemaal niet betrokken bij wat er leeft in de groepen en als hij uren te laat aankomt, dan deelt hij met veel poeha lijstjes uit waar ze hun coördinaten moeten opschrijven om zijn belangrijkheid te onderstrepen en nog eens veel tijd te verliezen. Kortom, naast de kwestie ( de sessies beginnen vaak maar om half 5 i.p.v. om 3 u. Kardiathou('s) komt ook veel te laat, Balde nog later, en rond 20 na 6 wordt de boel al snel opgedoekt. Van een echt gedreven, enthousiast team dat plannen maakt , is absoluut geen sprake!
Het spijt me om dit te moeten zeggen, maar heb absoluut geen zin om hier dingen te verzinnen die de schone schijn ophouden. Ik denk dat er enkel wat kan veranderen als het probleem wordt blootgelegd en dat is niet simpel volgens mij.
KK, ik denk dat 'k pas help als er gezocht wordt wat er mis is. Dit zal me niet in dank worden afgenomen, heb 'k de indruk!
In Pikine . Het eerste atelier van 3 dagen
Eerst even wat cijfers:donderdag 18 oktober was de eerste sessie in Pikine Ekotaf. We moesten er om 15u zijn. Omstreeks 15u zijn we vertrokken vanuit Diamaguene, met de andere Kardiathou'touba' erbij, die ook lesgaf. Op mijn aanhoudend wijzen op de tijd bij Kardiathou, zei ze dat ze niet vroeger kon door het huishouden. Er ging ook een gast van 23 mee, Assane, die in de buurt woonde en ons wilde assisteren op mijn uitnodiging ( hij kon wat vertalen en hij kon ongemerkt eens meekijken wat hij van Balde vond,vooral omdat hij de mentaliteit beter kende).Hij had op het moment toch geen werk als electricien. Wij met zijn allen de bus op. Eenmaal in Pikine, wisten we niet waar we moesten zijn, Balde was in geen velden of wegen te bespeuren. De Kardiathou's gingen dan maar bij iemand binnen die ze daar kenden en er werd getelefoneerd naar her en der om erachter te komen waar ze heen moesten. Ikzelf voelde me behoorlijk geërgerd door dit gebrek aan organisatie en mijn mening werd gedeeld door Assane, die het niet verstond dat er zoveel tijd verloren ging. Ik herleefde ook een stuk van de onverantwoordelijkheid die Balde me eerder had 'gelapt', wat m'n stemming niet beter maakte. Om16u15 vertrokken we naar de plek waar het atelier doorging, dat was redelijk dichtbij. 16u40 komt Balde aan en begint lijsten rond te delen die zoals gezegd voor de nodige verstoring zorgden voor een sessie die nauwelijks opgestart was. Om 18u22 kondigde Balde aan dat de les gedaan was. De meeste vrouwen zaten nog enthousiast te proberen. Balde spreekt me poeslief aan en heb geantwoord dat ik weinig te maken wil hebben met iemand die zo met mensen omgaat: het is een geboren huichelaar met een kinderlijke onschuld op zijn gezicht. Tijdens de sessie vroeg hij me om foto's te nemen,iets wat ik even gedaan heb met mijn eigen toestel en gevraagd heb aan Assane om foto's te nemen voor Balde, wat hij met enthousiasme deed en waarvan er een stuk of 2 staan op Facebook heb 'k gezien.
Is toen de eerste keer dat 'k Balde te zien krijg na de vele keren dat( van dinsdag 9 okt tot don 18) we effectief afgesproken hadden en ik talrijke telefoonkaarten aan hem heb vertelefoneerd, maar hij niet kwam opdagen. De zondag ervoor(7okt) na uren wachten (!!!)op hem en veel aandringen, is hij afgekomen naar het Vlaams hotel ViaVia in Yoff waar je tenminste rustig zit op een schaduwrijke binnenkoer en niet ver van waar hij woont. Uitgelegd dat kabel die 'k gekocht had niet werkte en we andere oplossingen moesten zoeken, hij zou dinsdag 9okt komen nr Diamaguene en we zouden goed alternatief bespreken. Alweer geen enkel excuus voor onbeschaamdheid me uren te laten wachten zonder te verwittigen dat hij niet kwam zowel in Dakar, later op de week, als in Diamaguene eerst de dinsdag en woensdag terwijl ik vertoefde bij mensen die van toeten noch blazen wisten over dat internet en die nauwelijks een woord Frans spraken en hij wist dat er geen enkele planning was,het internet niet werkte en ik daar gewoon zat.Assane zat ook klaar om te adviseren wat de beste oplossing was voor het internetprobleem. Een vaste kabel leggen kostte blijkbaar te veel, de losse inbelkabel werkte niet en had naast hem zelf te hebben betaald( plus zedelijk verplicht het middagmaal en de taxi van de 2 personen van de familie die waren meegegaan) er nog krediet voor gekocht ook. Na uren zitten proberen om toch connectie te krijgen ,word je langzamerhand kwaad over dergelijke 'organisatie'.
Naar het internetcafé was ik al gegaan, maar die was niet altijd open en 's avonds gevaarlijk door die onverlichte straatjes. Plus ik moest ook nog andere elementaire dingen oplossen zoals gezegd. Het steeds maar telefoonkaarten kopen (en geen gebruik kunnen maken van skype) , Balde de zijne was steeds leeg, hing me ook de strot uit.
En ik wilde niet direct aan de alarmbel trekken en beginnen schrijven en Balde nog een kans geven, door zijn weinig flatterende houding niet direct uit te brengen. Maar dit heeft geen zin.
Het feit alleen al dat hij me aan m'n lot overlaat zonder enige organisatie en communicatie, toont zijn compleet ontbreken aan empathisch vermogen en op zijn minst onrechtstreeks, zijn onverschilligheid en respect voor KK.
Geeft me na het eerste atelier 10000CFA voor internetkosten en wil nieuwe inbelkabel kopen( had Angela hem gezegd, blijkbaar is hij doof), zeg hem geen kabel meer te kopen ( de inbelkabel die 'k had gekocht is ook nog op mysterieuze wijze verdwenen het eerste wk terwijl ik in Dakar zat( niemand weet van iets!), is nog steeds een raadsel, hing aan m'n laptop die 'k in Diamaguene liet toen 'k wegging).Dus: niet nog zo'n onding kopen!
Volgende dag , vrijdag,19 okt weer atelier. Ikzelf moet naar Dakar 's morgens om iets te regelen en beloof om op eigen krachten tegen 15u in Pikine te zijn. Heb een taxi genomen en was er op tijd. De Kardiathou's komen aan om 16u30, er wordt hen doorgestoken door de vrouwen dat 'k er om 15u 'pile' was en dat ze op tijd moeten komen. Om 16u belt Balde naar één van de vrouwen' Ndeye' geloof ik, dat hij ging arriveren en om 16u55 was hij er nog niet. Om 17u30 komt hij aan. Om 18u20 ongeveer is de sessie weer afgelopen. Om 19u40 zijn we terug in Diamaguene na een helse rit met allerlei busjes en bussen in vol spitsuur. Zo zwart als mollekepek door al dat opstuivend zand en de overdosis uitlaatgassen! Enfin, dat hoort er bij, dat is hier altijd zo als je op stap gaat.
100 jaar geleden en nu, een mix van vervoersmogelijkheden . Foto vanuit het busje dat met open deur slalomt.
Zeg tegen Balde na de sessie dat hij niet zo laat kan komen, maar lacht alles weg. Deelt handjes uit aan de Kardiathou's en probeert mij ook te paaien. Weiger, zeg alleen dat hij hoort op tijd te zijn volgende dag.Krijg 7000CEFA voor een nieuwe kabel en het verlies van eerste kabel.Herhaal wat 'k vorige dag daarover gezegd heb. Bij thuiskomst ben je blij dat je je kan wassen en uit kunt puffen!
Zaterdag, 20 oktober. Wat tijd betreft.
Na serieus aandringen om op tijd te vertrekken,wachten bij Kardiathoutouba, komen we toch aan om 15u30, een record! Balde komt zowaar om 16u aan 18u07 stoppen ze ermee. Mijn duidelijke houding dat 'k hun gedoe niet pik, had geholpen!Laatste sessie heeft dus 2u en een half geduurd. (Asane is tot mijn blije verwondering op eigen kracht komen aanzetten vanuit Dakar en gaat met ons mee terug naar Diamaguene.)
Dit tegenover de eerste keer 1u en 50 min ,minus de hele rompslomp van formulieren invullen en de tweede keer ook zoiets.
Sommige madammen zijn heel enthousiast en hebben thuis flink gewerkt. Ze tonen het aan de Kardiathou's die bevestigen dat het mooi is, ofwel een stuk aftrekken wat niet zo goed gelukt is. Er zijn vrouwen bij die heel erg hun best doen en sommigen hebben wel steun aan elkaar. Ze moeten naar mijn idee geënthousiastmeerd worden en er moet een duidelijke structuur zijn waarop ze kunnen terugvallen om zich verder te bekwamen.
Zelf heb ik ook de eerste beginselen opgeraapt en dan met een madammeke die er sociaal gezien erg aan toe was en mijn gezelschap kwam opzoeken , geoefend zodat ze de systematiek van het haken leerde.Je kon zien dat ze al veel miserie achter de rug had, maar toch had ze iets speels over zich en zag ze er verzorgd uit en het was goed dat ze zich uitte. Maar het haken kreeg ze maar niet onder de knie.
Voor haar was het duidelijk even ontsnappen uit de waanzin waarin ze leefde, met een klein kind aan haar rokken en nog 4 anderen die in de buurt rondliepen en een man die 2 vrouwen had die hij moest onderhouden, maar het liet afweten. Zijzelf liep rond met een tas met stukken zeep die ze probeerde te verkopen om een avondmaal bij elkaar te schrapen. Ze klaagde dat ze door naar de cursus te komen niets had kunnen verkopen en dat ze door het onverantwoordelijk gedrag van haar man drie van haar 5 kinderen niet kon inschrijven op school. Op een gegeven moment toonde ze me de inschrijvingsbriefjes met het bedrag dat niet betaald was en de kinderen dus werden terug gestuurd naar huis. Geloof me, dit is zo pakkend dat je haakwerk naar de achtergrond verdwijnt. Ik ben dan even met haar meegegaan nadat ze me verteld had hoe ze woonde en ik wilde kijken of het echt zo erg was: zo willen wij voor de dood niet wonen en ik heb haar dan maar 1000CEFA gegeven, dat is niet veel, maar dan kon ze tenminste spaghetti maken die avond voor haar kinderen.
Dat je dus alleen met het handwerk bezig kan zijn, is een illusie, tenslotte werk je met mensen... en het blijkt meer dan overduidelijk dat, wil je dat een organisatie bloeit , goeie 'exemplaren', goed personeel ter beschikking moet hebben. Geen klaplopers met een dubbele agenda.
Hier is een tijd overheen gegaan...
DONDERDAG 25 OKTOBER 2012
Op een gegeven moment heb ik het opgegeven om met Balde contact op te nemen, alle vergeefse inspanningen ten spijt. Daar hij de enige was die Frans sprak in het project en de Demba na een paar dagen naar Fouta was, was ik jammer genoeg op hem aangewezen. Zoveel ben 'k alvast wijzer, dat zo'n kerel geen benul heeft van wat hem te doen staat, dat belooft ook voor hoe hij met het project omgaat. In volgende brieven weid 'k hier verder over uit.
Om verder niet in grove bewoordingen te vallen, zal ik gewoon maar zeggen dat 'k de koe bij de horens heb gevat en heb gedaan wat me het beste leek teneinde niet meer in de impasse te zitten om over geen goed communicatiemiddel te beschikken. Dat er inderdaad iets schortte, blijkt uit het feit dat er weinig tot geen nieuws is doorgekomen. Heb nu eindelijk internet, zij het bij de buren van een soort tweede verblijf in Dakar bij een française. Over een paar dagen is er normaal gezien internet ter plekke, maar bij de buur, ook een fransman, kan 'k zeer vaak terecht.
Ik kreeg een aantal dagen geleden wat geld voor m'n communicatiekosten van KK, maar daar ging het niet eens in eerste instantie om. Het was vooral onduidelijk welke manier het meeste garantie bood dat je niet met een gammele internetverbinding zat daar in Diamaguene. Naast het feit dat je al met genoeg 'problemen' zat: geïsoleerd zijn en niet echt weten wat je nu te doen staat, vermits zoals gezegd, diegene die zeker in de inloopfase moest te bereiken zijn, dat niet was.
En de cultuurchoque dat je zelfs voor de meest elementaire dingen op pad moest omdat je je anders niet op je gemak voelde:zelf sponzen, zeep, dweil, borstels kopen en vinden , een teljoor en een mes en vork om wat ordentelijk te eten. Niets is hier evident, maar dan ook niets. Dat doet heel raar aan. Je denkt, ga dat eventjes doen en je maakt plannen, maar die gaan dan weer niet door, om allerlei belachelijke redenen. Soms denk 'k zelf dat 'k slaapwandel of uitvluchten zoek, maar dat is niet zo.
Daarnaast heb je ook de mensen waarmee ik samenwoon in D. :Kardiathou touré , haar 2 kinderen en schoonmoeder. Dit zou 'k kunnen verbloemen welk gevoel er hierbij opkomt, maar ga dat niet doen. Spreek in functie van het project. Je zou normaal denken dat Kardia enthousiast is en me haar collectie KK toont, maar dat is niet waar. Beneden in het ateliertje staat niet zoveel, wilde graag een boodschappen/handtas kopen, maar die had ze niet. Toen ik vroeg of we samen eens naar wat mensen konden toegaan die dingen maken, werd dat weggewuifd, in zover ze het begrepen had want ze spreekt hoofdzakelijk Wolof.
Om verder niet in grove bewoordingen te vallen, zal ik gewoon maar zeggen dat 'k de koe bij de horens heb gevat en heb gedaan wat me het beste leek teneinde niet meer in de impasse te zitten om over geen goed communicatiemiddel te beschikken. Dat er inderdaad iets schortte, blijkt uit het feit dat er weinig tot geen nieuws is doorgekomen. Heb nu eindelijk internet, zij het bij de buren van een soort tweede verblijf in Dakar bij een française. Over een paar dagen is er normaal gezien internet ter plekke, maar bij de buur, ook een fransman, kan 'k zeer vaak terecht.
Ik kreeg een aantal dagen geleden wat geld voor m'n communicatiekosten van KK, maar daar ging het niet eens in eerste instantie om. Het was vooral onduidelijk welke manier het meeste garantie bood dat je niet met een gammele internetverbinding zat daar in Diamaguene. Naast het feit dat je al met genoeg 'problemen' zat: geïsoleerd zijn en niet echt weten wat je nu te doen staat, vermits zoals gezegd, diegene die zeker in de inloopfase moest te bereiken zijn, dat niet was.
En de cultuurchoque dat je zelfs voor de meest elementaire dingen op pad moest omdat je je anders niet op je gemak voelde:zelf sponzen, zeep, dweil, borstels kopen en vinden , een teljoor en een mes en vork om wat ordentelijk te eten. Niets is hier evident, maar dan ook niets. Dat doet heel raar aan. Je denkt, ga dat eventjes doen en je maakt plannen, maar die gaan dan weer niet door, om allerlei belachelijke redenen. Soms denk 'k zelf dat 'k slaapwandel of uitvluchten zoek, maar dat is niet zo.
Daarnaast heb je ook de mensen waarmee ik samenwoon in D. :Kardiathou touré , haar 2 kinderen en schoonmoeder. Dit zou 'k kunnen verbloemen welk gevoel er hierbij opkomt, maar ga dat niet doen. Spreek in functie van het project. Je zou normaal denken dat Kardia enthousiast is en me haar collectie KK toont, maar dat is niet waar. Beneden in het ateliertje staat niet zoveel, wilde graag een boodschappen/handtas kopen, maar die had ze niet. Toen ik vroeg of we samen eens naar wat mensen konden toegaan die dingen maken, werd dat weggewuifd, in zover ze het begrepen had want ze spreekt hoofdzakelijk Wolof.
maandag ,8 oktober : fabeltjeskrant
à Dakar
Schapen voor de Tabaski
Vanaf het balkon kijken op straat
Diamaguene: mijn kamertje
met een
'stevig bed'
Wasdag in Diamaguene
- De mensen van de benedenverdieping tappen water van een gemeentekraan in hun bassins en doen zo samen hun was. Ik heb deze foto genomen vanaf het balkon in mijn kamer. Vele van die mensen hebben binnen geen eigen kraan.
woensdag 12 september 2012
maandag 10 september 2012
Start project in Dakar
Op 30 september 2012 vertrek ik naar Dakar om een project te begeleiden waar je met zwerfplastiek fraaie manden haakt!
Abonneren op:
Reacties (Atom)